درود دوست خوبم!
میدونم، میدونم که خیلی وقته خورشید خانوم با همون دلبری همیشگی، پرده ی شب رو کنار زده و زندگی با تمام هیجاناتش لحظه های بیشماری رو پشت سر گذاشته و دریا بانو در حسرت چرخش قلم، محو به لقمه های نان و پنیر و لیوان چای و هر چه که روی میز میشه پیدا کرد!

انگار ذهنش یاریگر نیست، یا شاید هم خیلی بازیگوش شده!

شمام مثل من از دیدن این عکسهای زیبا لذت بردین؟

- دق، دق، دق

چه آخر هفته ی پر برکتی! بفرمایین در بازه!
: یک مهمون معترض نمیخواین؟
خوش اومدین بانوی لطیف و مهربون. چرا که نمیخوام؟!، شما رو سر دریابانو جا دارین. «خورشید خانوم» عزیز مثل همیشه ام که دست پر تشریف آوردین. این خونه با وجود شما خوش بو تر از همیشه میشه.
دریابانو داشتم یه چرخی در اینترنت می زدم به این میز جالب بر خورد کردم، تو این زمونه که خونه ها فضای کمی دارند و وسایل منازل جمع و جور تر شده، حتی مبل ها و تخت خواب ها هم تاشو شده اند، این میز کاربردی زیادی خواهد داشت. عکساشو آوردم تا ببینین.

امروز از آناهید عزیز خبری نیست، خیلی دوست دارم که آرشیو کتابخونه رو پر کنم با کتابهایی که این دوست نازنینمون هر هفته از بهترین کتابهای شناخته شده تا امروز، معرفی میکنن.

- دق دق دق

بفرمایین!


«anahid_espin»:
دریا جون این کتابها رو از دست من بگیرین که دستم افتاد!

واااااااای چقدر کتاب! میگن آرزوهای خوب خیلی زود برآورده میشه! چه به موقع اومدین آناهید جان.


«anahid_espin»:
آرزوتون چی بود دریا جان؟


حضور شما!

«anahid_espin»:
این که دیگه آرزو نداره، زنگ میزدین میاومدم


همین الان داشتم به همولایتیها میگفتم دلتنگ معرفی کتابهایی هستم که هر هفته توسط شما، باهاشون آشنا میشیم.

«anahid_espin»:
پس اول بریم سراغ معرفی کتابهای این هفته تا بعد من چند تا عکس نشونتون بدم.

خب بهم حق بدین که تند تند دلتنگ بشم با این همه سوغاتی خوب!


«anahid_espin»:

امروز میخوام کمی در مورد خرافات با هم صحبت کنیم و همین موضوع بهانه ای هست برای سوال هفته:

و اما به مناسبت سال نو میلادی، دریابانو هم از قافله عقب نمونده و با یک جشن کوچولو منتظر اومدن سال نو میلادی نشسته، البته از درخت کاج و چراغهای ستاره مانند پشت پنجره فعلا خبری نیست، اما وقتی میشه با یک تزئین ساده، شادی رو مهمون خونه ی خود و همسایه های رهگذر از جلوی پنجره کرد، چـــرا که نــــه؟!

درود مهربون تریبون آزادی
روزتون خوش، دلتون شاد، لبتون خندون حتی اگه توی غربت دلتنگ وطنین.

وطن چیزی نیست که از یاد بره، بلکه توی قلب هر انسانی، شوقی از خاکی که در اون خاطرات کودکیش رو جا گذاشته، وجود داره.

وطن چیزی نیست که در لحظه فراموش بشه، وطن توی خون انسانهاست! و من خوشحالم که این خون همیشه در رگهام جاریه. من یک ایرانیم، از تبار خاکی که میدونم کم و کاستی های داره، که میدونم افتخاراتی رو در تاریخ به یادگار گذاشته. که میدونم شاهد اشتباهات زیاد من و ما بوده، که میدونم هنوز راه بسیاری داره تا اوج گرفتن. اما با همه ی احوالتی که داره، دوستش دارم و میپذیرم که ایران من بهترین در دنیا نیست، اما هر چه که هست، سرزمین منـــــــــــــــه! اصلالت من به طوفان حوادث نیست، اصلات من به انسانیتیست که از خاک وطنم به ارث بردم.

بر خلاف خورشید خانوم مهربونمون، من غمگین نیستم از اینکه همچون پرستوی مهاجر به کشوری تازه سفر کردم، من این امید رو توی قلبم تازه نگه میدارم که با یادگیری زبان و فرهنگ این کشور، بتونم شناسه ی خوبی از سرزمین خودم برای هزاران مردمی که با نام «ایـــــران من» بیگانه هستن، باشم.

امیدوارم که شایسته باشم برای اینکار و روزی فراموش نکنم که در قبال میهنم، به این شکل مسئولم.

خب دوست ایرونی من، دلتون شاد مهربون. امروز هم روز نو و شروعی تازه است و بازار اعتراضات داغ. قرار نیست اگه از دلبستگی ها به وطن گفتیم، چراغ اعتراض خاموش بشه!

امروز دریابانو برای خودش یک نوستالوژی داره که میخواد با شما درمیون بذاره. نوستالژی به بنام «همسایه پلاک هجده»

یک کتاب کهنه پوستی بود که روشو شن پوشونده بود و صدای باد میاومد. باد شنها رو میبرد و جلد کتاب معلوم میشد "افسانه سلطان و شبان" و موسیقی جادویی بابک بیات سرآغاز این داستان بود. راوی داستان، کاتب جوونی بود که با همراهی تلخک جلوی دسیسه های وزیر اعظم و سلطان بانو رو میگرفتن. افسانه سلطان و شبان در اون روزهای سرد جنگ، سریال خوبی بود.

کاتب مینوشت: آورده اند سلطانی با خدم و حشم بسیار عزم شکار کرد...


روزهای جمعه وقت دید و بازدید فامیلی بود، محله ی قدیمی دایی مامانم، پر بود از خاطرات من و بچه های فامیل که گاه گاهی دور هم جمع بودیم و با سر و صدا توی حیاط به بازی سرگرم میشدیم و خواب رو از چشمهای همسایه های در روز تعطیل میگرفتیم. انتهای کوچه، یک بقالی بود، که ما به نام بقالی حسن آقا میشناختیم. بعد از کلی بازی و بدو وادو، با اجازه ی بزرگترا میرفتیم پیش حسن آقا و تنقلات برای خودمون میخریدیم و به خودمون جایزه میدادیم. یکی از همون جمعه ها، که رفته بودیم مهمون جیب بابا و مامان بشیم، محمود رضا، پسر دایی مامانم که با من همسال بودن، گفتن: بچه ها کاتب داره میاد!

سلام خوب من با گذر زمان چه ميکنيد؟ من اعتراض دارم، بله امروز میخوام پیش از اومدن دریابانو خودم اعتراضم رو بگم، هر چند که میدونم باید بخشی از اون رو قلم بگیرم چون دریابانو گفته بودن که اعتراض وارده به شرط اینکه بار سیاسی و مذهبی نداشته باشه.

ميدونم بيهوده س، اما اقلا دردم را بگم. من بارها و بارها، نه اصلا هميشه از اين موضوع عصبانيم. امروز هم باز دچارش شدم


کلمه اي فارسي مينويسم. دلم خوشه که ايرانيم و پارسي زبان، وقتي به موتور جستجو ميدهم که درباره اش مطلبي بخوانم متاسفانه سايتهاي عربي باز ميشند و من هميشه آه از نهادم برميآيد که هر چه اصالت داشتيم از دست داديم. و همچنان با هر حادثه ای در کشور عزيزمان نه تنها چه مقدار از ايران عزيزمان را بر باد رفت که همه ي فرهنگ، سنتها، زبان و همه ي سرمايه هاي معنوي و تمدن پاک ما به طوفان گرفتار شد.

دلم به درد مياد که چرا؟؟؟؟؟ ما تنها از 100% زبان فارسي 2% از کلمه هاي فارسي استفاده ميکنيم و براي من اين درديست که آزارم ميدهد.

جالب اين هست که من بايد در هلند باشم و شما سوئد، و هر کدام از ايرانيها گوشه اي از غربت براي بدست آوردن همه چيزهايي که داشتيم و داريم. حالا بايدبراي آنها زبان ناموزون ديگران را فرا بگيريم. ميدونم يادگيري هميشه خوبه. اما اگر از سر آزادي باشد.

من اعتراض دارم، اعتراض به قرنها قرنها پيش تا به حال.
اعتراض به اينکه من يک ايرانيم، پس اينجا در سرزميني که فرهنگشون ازاينجا تا بينهايت با من اختلاف دارد چه ميکنم؟ براي زندگي و آينده ي بهتر خودم و فرزندانم به اينجا آمدم اما چرا؟؟؟؟؟؟؟؟ اينها همه درده!

حال هر روز بيدار شوم و بگويم: سلام زندگي، امروز يک روز ديگر از توست و من شادم.

اما باور نکنيد، من از اينکه يک ايرانيم که همه ي آرزوهايم به عطر غربت آغشته شده، عصبانيم. به همه ي زشتيها، سياهيها، بدبختيها، ظلمها، و.....و......و.....و بيداد سالياني طولاني اعتراض دارم.

آناهید عزیز به مطلب خوبی اشاره کردن که با هم خوندیم چقدر خوبه که به این معقولات بیشتر توجه کنیم اما بشنویم از یک آگاهی در آمریکا!

پیش از اون اول خدمت دوستان خوبم بگم که وقتی به آمار بازدیدکننده از بخش فال نگاه میکنم، همیشه آه از نهادم بلند میشه، چرا که به میزان مجموع بازدید کنندگان از بخشهای علمی، این بخش طرفدار داره!! اما موضوع به همینجا ختم نمیشه و پا از دهکده و ایران هم فراتر میگذاره و این روند رشد رو میشه در ایرانیان مقیم خارج از کشور هم به خوبی مشاهده کرد!! به این آگهی نگاه کنین!

و اما بشنویم از ...


«anahid_espin»:
دریا جان شما اینجائین؟ همه ی دهکده رو گشتم تا پیداتون کنم؟!

الهی بگردم، چقدر نفس نفس میزنین آناهید عزیز! پس یکی از عطرهای خوش بو، مال شما بود که اینجا رو مزین کرده بود به بوی دلنواز دوست؟!

«anahid_espin»:
امروز احساس کردم شما بیشتر میخواین تنها باشین، برای همین تریبون آزاد رو با دوستان به اتفاق اداره کردیم. مابقی عکسهای هفته ی پیش رو هم توی نگارخانه دهکده نصب کردم.

جای من خالی! دیدن عکسهای زیبایی که شما میگیرین، کلی انرژی بخشه! خب دیگه چکارا کردین؟

«anahid_espin»:
در مورد اینکه کجا هستیم و به کجا می خواهیم برویم؟ صحبت کردیم تا جایی که یک سوال مطرح شد که قرار شد دوستان در موردش فکر کنن تا من بیام شما رو پیدا کنم و با هم مبحث رو ادامه بدیم.

چه موضوع خوبی، با گوش جان، میشونم.


«anahid_espin»:
در جامعه ای که ما در آن زندگی می کنیم افراد گوناگون با شخصیت، استعداد و توانمندیهای متفاوت در ساختار و تنوع این جامعه نقش اساسی را ایفا می کنند. ما گاه به قدری دنبال تقلید و خواسته های دیگران می رویم که رفته رفته از یاد برده ایم که خود کی هستیم و چه می خواهیم. از طرف دیگر به علت اشتغال به درگیریها و کارهای روزمره حتی اندکی از وقت خود را برای شناسایی خواسته ها اختصاص نمی دهیم تا به بینیم دنبال چه هستیم. بدون شک با خود شناسی بیشتر مقصد دلخواه خود را خواهیم یافت.


«anahid_espin»:
یک نویگیتور را که در اکثر اتومبیل های جدید نسب شده ، در نظر بگیرید که پس از کسب دو اطلاع، شما را به مقصد دلخواه خود هدایت می کند. اول اینکه در چه مکانی هستید و دوم اینکه به چه مکانی می خواهید بروید. سیستم مغزی و فکری ما هم بگونه ی یک نویگیتور عمل می کند. مقصد دلخواه خود را باو بدهید، در صورتی که این مقصد خواسته واقعی شما باشد و از قلب شما برخیزد، چنان انگیزه ای در فکر شما به وجود خواهد آورد که تمام تلاش خود را برای پیدا کردن مسیر آن بکار خواهد انداخت تا جهت این مسیر را به شما نشان داده و شما را به جای دلخواهتان برساند.


«anahid_espin»:
البته چیزی را که نباید فراموش کرد این است که ساختار فکری شما در یافتن این مسیر بسیار مهم و تعیین کننده است. ما در این جا با دو نوع افراد، با دو ساختار فکری متفاوت سر و کار داریم.
نوع اول، پایه و اساس مسیر زندگی خود را بر اساس خواست دیگران، ولو اگر به قیمت ناخشنودی آنها تمام بشود می گذارند. بخاطر ترس و وحشت از شکست و ناکامی، مسیر زندگی آنها باید روی یک مسیر مطمئن و بی خطر قرار گیرد، اگر چه این مسیر آنها را به آنجایی که دلخواه و مطلوب آنهاست نرساند و یا اینکه مسیر زندگی آنها بر روی عاداتی بنا شده که سالیان دراز آنها را به یدک کشیده اند. بجای اینکه به فکر باشند که چه کار باید در آینده انجام دهند، بیشتر فکر خود را مشغول به کارهایی که در گذشته انجام داده اند می کنند.


«anahid_espin»:
به دیگر سخن، حال و آینده را فدای گذشته می کنند.
افراد نوع دوم مسیر زندگی خود را بر روی خواسته ها، آرزوها، و توانمندی هایشان استوار می کنند. آنها خلاقیت خود را جزیی از مسیراین زندگی می دانند و هر روز تلاش می کنند که بر این خلاقیت بیافزایند.



«anahid_espin»:
این افراد در اثر خود شناسایی دقیقاً می دانند کی هستند و از زندگی چه می خواهند. آنها زمان لازم را در اختیار خود گذاشته اند تا بتوانند در هدف مندی و برنامه گذاری آینده ی خود گام های مؤثری بردارند. آنها همیشه از خود این سؤال را می کنند که آیا کارهایی که انجام می دهند باعث خوشحالی روح و روان آنها می شود و به آنها انگیزه لازم را برای یک زندگی شاد و آرامش درونی فراهم می کند؟ به این امر واقف هستند که از وقت گرانبهای خود چگونه حد اکثر استفاده را ببرند. آنها می دانند که این وقت، عمر آنهاست که می گذرد و دیگر برگشتنی نیست. هیچوقت بخود اجازه نمی دهند که احساس مظلومیت به آنها دست بدهد و دیگران را برای عدم موفقیت کارهایشان مقصر بدانند.


«anahid_espin»:
آنها می دانند که مظلومیت، نیرو و توانمندی را از انسان می گیرد و این فقط آنها هستند که در برابر زندگیشان مسئول اند و زمانی که این مسئولیت را به پذیرند از اشتباهات خود آموخته و از درون خود خواستار انتخاب های بهتر و سودمندتری خواهند بود.


«anahid_espin»:
تغییر و تحول انسان، از اشتباهات و دیدگاه و بینش های او سرچشمه می گیرد. این حق انتخاب شماست که می خواهید از افراد نوع اول باشید یا نوع دوم. انتخاب شما در نویگیتور فکری شما نقش مهمی را برای مسیر زندگی تان ایفا خواهد کرد.

کلیپ زیبای آقای «حامد نیک پی» رو دیدین؟ این کلیپ بهانه ای شد تا کمی هم در مورد این هنرمند جوان و موفق ایرانی صحبت کنیم.

اِ چرا در این خونه همینجوری باز مونده؟ انگار کسی اینجا بوده؟! میکروفن هم که باز! عطر خوشی هم توی خونه پیچیده، هم بوی شیرین یک عطر و هم بوی تند اما دلپذیر یک ادکلن! چقدر خوبه که این خونه همیشه دربش بازه، اما حیف که دریابانو نبود تا از عزیزان پذیرایی کنه!

جای همگی خالی، اول گشتم توی آرشیو موسیقی و یک ترانه از آقای «حامد نیک پی» که خیلی دوست دارم، پیدا کردم. بعد رفتم سراغ کتابهام! توی حال و هوایی که داشتم، رقص انگشت به روی صفحه هاتی که بوی جوهر تجربه میدن، بهترین مرهم میتونست باشه. اول با هم به ترانه گوش میکنیم و بعد میریم سراغ کتاب!

«anahid_espin»:
دوستان سلام!
حلا که دریابانو به غار تنهایی خودش رفته، امروز خودمون تریبون آزاد رو اداره میکنیم. موافقین؟


«anahid_espin»:
هفته ی پیش براتون چند عکس از اسپانیا آورده بودم، امروزم تعدادی دیگه عکس همراهم دارم که با هم میبنیم

« abdolreza46 »:
سلام خوبي همولايتي؟اميدوارم که باشي.
ظاهرا که از دریابانو خبری نیست. در باز بود، اومدم کمی با هم گپ بزنیم.



« abdolreza46 » :
اولویتهایتان، نگرانی هایتان، ترس هایتان، امید هایتان، رویاهایتان، خانواده هایتان و رابطه هایتان را در دستهای خداوند بگذارید چون....
این بستگی دارد که آن در دستهای چه کسی باشد.



« abdolreza46 » :
یک توپ بسکتبال در دستهای من ارزش حدود 19 دلار را دارد.
یک توپ بسکتبال در دستهای مایکل جوردن ارزش حدود 33 میلیون دلار را دارد.
این بستگی دارد که آن در دستهای چه کسی باشد.



« abdolreza46 » :
یک توپ بیسبال در دستهای من حدود 6 دلار می ارزد.
یک توپ بیسبال در دستهای مارک مک گویرز حدود 19 میلیون می ارزد.
این بستگی دارد که آن در دستهای چه کسی باشد.



« abdolreza46 » :
یک راکت تنیس در دستهای من بی فایده است.
یک راکت تنیس در دستهای ونوس ویلیامز یک پیروزی قهرمانی است.
این بستگی دارد که آن در دستهای چه کسی باشد.



« abdolreza46 » :
یک چوب دستی در دستهای من مرا از حیوانات وحشی محافظت خواهد کرد.
یک چوب دستی در دستهای موسی دریای بزرگ را جدا خواهد کرد.
این بستگی دارد که آن در دستهای چه کسی باشد.



« abdolreza46 » :
یک تیرکمان در دستهای من یک اسباب بازی است.
یک تیرکمان در دستهای داود یک اسلحه قدرتمند است.
این بستگی دارد که آن در دستهای چه کسی باشد.


« abdolreza46 » :
همانطور که الان می بینید این بستگی دارد که در دستهای چه کسی باشد.
بنابراین اولویتهایتان، نگرانی هایتان، ترس هایتان، امید هایتان، رویاهایتان، خانواده هایتان و رابطه هایتان را در دستهای خداوند بگذارید چون....
این بستگی دارد که آن در دستهای چه کسی باشد.




« abdolreza46 » :
این حرفهای منو که الان دارین میخونید، حالا در دستهای شماست.
شما با آن چه خواهید کرد؟
این بستگی دارد که آن در دستهای چه کسی باشد.



« abdolreza46 »:
من رفتم، یادتون باشه کسی هم اینجا نبود که از ما پذیرایی کنه! ضمنا فراموش نکنید که داش رضا دوستتون داره

امروز صبح با همون حال و هوای دیشب از خواب بیدار شدم. هوای دیشبم هم بدون اینکه دلیلی براش پیدا کنم نیاز به خلوت و تنهایی داشت. تنهایی که نه میخواستم توی اون به چیزی فکر کنم و نه کار خاصی انجام بدم. فقط نیاز داشتم تنها باشم. یک خلوت بی دلیل.

خواب هم مهمون به خونه ی چشمای سردرگمم نمیاومد. تا پاسی از شب نشستم و از شبکه یک تلویزیون سوئد مراسم زنده ی ضیافت نوبل رو تماشا کردم و سعی کردم خودمو توی اون همه شکوه و بزرگی و تقدیر از بزرگانی که سازنده ی جهان هستن، رها کنم.

خضوع شاهی همچون کارل گوستاو شانزدهم و خانواده ی سلطنتی که با لبخند در کنار مهمانان بزرگشون که چیزی از کسوت بزرگی کم نداشتن، شام صرف کردن و به گفتگو سرگرم بودن. هر کدام در قسمتی و کنار بزرگی.

اما هر چه بیشتر نگاه میکردم انگار احساس گنگتری داشتم.
چقدر عظمت در دل مردان و زنان بزرگی بود که با داشتن نشانی از نوبل لبخندی از انسانیت، از مفید بودن، از بزرگ بودن، از شایسته بودن به لب داشتن.

چند سالی میشه که شاهد طراحی و ساخت رباتهایی هستیم که قادر به تمیز کردن سطوح و شستشوی محیط از قبل تعریف شده شون هستن.
تصورشو بکنین، داشتن چند همکار ربات در محیط کار هم خالی از لطف نیست. ربات تپلی رو که در تصویر مشاهده میکنین اخیرا در حرفه نظافت چی در یک برج مشغول به کار شده.

برای علاقمندان به بخش فرهنگ و تاریخ ایران، سلسله ی سامانیان در نظر گرفته شده که قسمت نخست اونو با هم پی میگیریم.

سری به دنیای خبرهای جالب بزنیم

پزشکی، سلامت، تغذیه ...

و اما بشنویم از دنیا کامپیوتر.
وقتی به دیگران قول میدیم، اگه به وعده مون عمل نکنیم مورد بازخواست قرار میگیریم و وجه اجتماعی و ثباتمون به زیر سوال میره. اما سایت futurecovery این مشکل رو حل کرده.

فقط کافیه به این سایت برید و تاریخی برای یادآوری قولتون و یا کاری که قرار ِ انجام بدین، انتخاب کنین و آدرس ایمیلتتون رو وارد کنین.

سایت در زمان مقرر، به شما میلی خواهد زد و شما رو بازخواست خواهد کرد پیش از اونکه جایی بازخواست بشین.

اینم آدرس سایت http://www.futurecovery.com/ فقط کافیه به روی لینک کلیک کنین.


خب حالا که صحبت به اینجا کشید، بهتره کمی هم در مورد ابتکار جدید شرکت «موزیلا» با هم صحبت کنیم.
قضیه از این قرار ِ که شرکت موزیلا -خالق نرم‌افزارهای محبوبی مثل فایرفاکس- یک فروشگاه اجتماعی باز کرده که به یاری اون هر فردی می‌تونه تی‌شرت‌های مورد علاقه خودش رو طراحی کنه، سفارش بده، دریافت کنه و بپوشه!