امروز دوستان ما خیلی بیصدا و آروم هستن. خب اما امروز شاهد تعدادی عکس از آخرین عکسهای افراد مشهوریست که بارها نامشون رو شنیدیم و الان در قید حیات نیستن.

خیابونی در نزدیک خونه هست که مدتهاست در حال تعمیر و باسازیست، چندی پیش طی صحبتی، معترضانه به بزرگمرد دهکده میگفتم که برای درست کردن یک خیابون چقدر زمان لازم دارن؟! کارها اینجا خیلی کند پیش میره.
ایشون اینطور به من پاسخ دادن که:
اينجا هر پروژه‌اى حداقل ٢ سال طول مي‌کشه تا نهايى بشه، حتى اگه ايده ساده و واضحى باشه. اين قانون اينجاست. اغلب ما در جستجوى نتايج فورى و آنى هستیم. و اين با حرکت کند سوئديها در تناقض هست. اونها معمولا تعداد زيادى جلسه برگزار مي‌کنن، بحث مي‌کنن، بحث مي‌کنن، بحث مي‌کنن و خيلى به آرومى کارى رو پيش مي‌برن. ولى در انتها، اين شيوه هميشه به نتايج بهترى ميرسه.

وقتی به شرایط سوئد نگاه کردم، به علت صحبت ایشون پی بردم. به عبارت ديگه:
1- سوئد در حدود 450000 کيلومتر مربع وسعت داره.
2- سوئد حدود 9 ميليون نفر جمعيت داره.
4- استكهلم، پايتخت سوئد كه به پايتخت اسكانديناوي نيز مشهور ِ حدود 78000 نفر جمعيت داره.
5- ولوو، اسکانيا، ساب، الکترولوکس و اريکسون برخى از شرکت‌هاى توليدى سوئد هستن.

و این است آغاز باهم بودنی اینچنین نو ....
درود به همه ی آدینه روزها، درود به شما، درود به من و درود به زندگی

به زودی همه جا سپید میشه... سپید سپید... با گوی های سرخ و شفاف... شاید هم تیله های غول پیکر!
قندیلهایی که چکه میکنن... علفهای سبزی که شبنم دارن و برق میزنن... و سایه هایی که روی دیوار لم دادن و به من چشمک میزنن و انار دون میکنن و یک نردبان که روزی آنو به کسی هدیه خواهم داد!

عکسی رو در سایت عکاسی دیدم با عنوانی عجیب که منو به فکر فرو برد. عنوان عکس بود:

خب امروز دلم نمیاد که درب این خونه بسته بشه خصوصا وقتی مهمون این خونه «سوگند» عزیز باشن.

با نظر زیبایی که از آناهید عزیز شنیدیم، صحبت منو سوگند جان هم گل انداخت و ایشون یک خاطره که کاملا مرتبط با این سوال هست تعریف کردن، حالا من میکروفن رو در اختیار این دوست نازنینمون میگذارم تا خودشون براتون بگن.

دیدم کسی پاسخ سوال شما رو نداده .پیش خودم گفتم حتما همه مثل من تا حالا تقلب نکردن و یا اگه تقلب کردن جرات گفتن ندارن.

خلاصه اینکه خیلی فکر کردم ببینم کجا تقلب کردم و چرا؟

امروز که داشتم با پسرم بازی میکردم درست در لحظه ای که برد با من بود و برنده ی بازی من میشدم تلفن زنگ زد و تا من رفتم و بیام به یک باره دیدم همه چیز بر عکس شده

یعنی با یک حرکت من مات میشدم اینجا بود که یاد زمان بچگی خودم اومدم . از همون وقتا پدرم بارها میگفتند راستی بهترین چیزه درسته که گاهی به خاطرش ناراحت میشی ولی در عوض بعدش خیالت راحته.

هیچ وقت سعی نکردم تقلب کنم و در بدترین حالت با شجاعت اعلام میکردم که من این درس رو نخوندم و یا این کار رو انجام ندادم.

امروز من این درسو به پسرم هم یاد دادم و امیدوارم که اونهم مثل ما این حرف رو آویزه ی گوش کنه که صداقت و راستی بزرگترین سرمایه است.

برای لذت بردن از یک عصر دلپذیر پیشنهاد میکنم حتما موزیک زیر رو گوش بدین که به انتخاب دوست مهربون و با ذوقمون «آناهید» عزیز برای این لحظه در نظر گرفته شده.

دیروز با عزیزی صحبت از سخت بودن زبانها بود. ماهواره ایران، برنامه ای راجع به کتابهای برتر سال نشون میداد و خانومی که دکترای زبان داشتند با نام آنابل، در مورد کتابشون صحبت میکردن، لهجه پارسی شون بسیار خوب بود و شاید اگه یک به کلمه ی "تحقیق"، "تحکیک" نمیگفتن، کمتر امکان داشت که کسی متوجه بشه ایشون زبان مادریشون پارسی نیست.

نظر من بر این بود، که یادگیری زبان پارسی از اغلب زبانهای رایج مشکلتره (البته بجز چینی و ژاپنی و تایلندی و کره ای) با اینکه خودم شدیدا با این زبان تازه درگیر هستم و هنوز هم یک دنیا راه برای یاد گرفتن دارم، اما پارسی یاد گرفتن به نظرم خیلی متفاوت اومد.

عزیز هم صحبت من نظرشون غیر از این بود، میگفتن همینطور که برای شما سخته که دارین با یک زبان تازه دست و پنجه نرم میکنین، برای کسی هم که میخواد فارسی یاد بگیره همین چالش وجود داره.


اما راستش من هنوز قانع نشدم. به طور مثال همین فعل زدن، وقتی از کسی میپرسیم چرا عینک نزدی؟ در پاسخ میگن: آخه امروز لنز پوشیدم!
این فعل توی پارسی هزار تا معنی دیگه ام داره!
فلانی زد تو گوشم.
شراره چرا عینک نزدی؟
مهیار تازگی یک مغازه زده.
سیامک زده تو کار موبایل.
تینا هم گیتار زد؟

تازه اینها جدا از فعلهای مرکب هستن. فعلهای مرکب با "زدن" که خیلی زیادن:
زل زدن، تلفن زدن، بیرون زدن، قدم زدن، حرف زدن، جست زدن، بوق زدن، برق زدن، مسواک زدن، اتو زدن، رنگ زدن، جارو زدن، سرزدن و…



راستی میدونین تا بحال کسی توی این دهکده تقلب نکرده؟!

محض رضای خدا این هفته یک دونه پاسخ هم برای سوال هفته ی پیش نداشتم اما اگه کسی به این سوال پاسخ نده مجبورم سوال هفته ی آینده رو اینطور طرح کنم که آیا تا بحال باخودتون صادق بودین؟! پس تا این سوال مطرح نشده، دوستان به سوال هفته ی گذشته پاسخ بدین

و اما بشنویم از این همراه تازه نفس دهکده با کاربری «jahangir-5454»:

و اما ...

- دق، دق، دق

صدای کلون این درب رو خیلی دوست دارم خصوصا وقتی صدای پای آشنا میاد.

بفرمایین، در بازه!


وقت بخیر دریا جان.

خوش اومدین «SOGAND33» عزیز. قدم روی چشمامون گذاشتین. فقط منو ببخشید که زیاد جلو نمیام نمیخوام خدای نکرده سرما خوردگیم، انتقال پیدا کنه.

اختیار دارین، شرایط رو درک میکنم.

خوب سوگند جان چه خبرا؟

میدونی دریا جون، همه ما آدما به دنبال خوشبختی میگردیم، هر چند که خوشبختی چیزی نیست که از خود ما و احساسی که داریم دور باشه اما برای اینکه بهتر بتونیم درکی از این کلمه داشته باشیم باید بیشتر به نشونه های اون دقت کنیم.

منظورتون کدوم نشانه ها هستن؟

خوشبختی 24 نشانه داره که اگه فرصت باشه، اینجا یکی یکی بهشون اشاره کنم.

با کمال میل، چرا که نه؟ اتفاقا خوبه در این مورد صحبت کنیم و یک محک آزمایش هم برای خودم داشته باشم.

نشانه های خوشبختی 24 تا هستن که عبارتند از:

1 – در بین اعضای خانواده جمله "به من چه" یا "به تو چه" رد و بدل نمی شود، چرا كه اعضا به گفتگو و مشورت منطقی اعتقاد دارند و احساس مسئولیت می كنند.

2 – افراد به یكدیگر اعتماد دارند و از این اعتماد سوء استفاده نمیكنند و اعتماد را یكی از پایدارترین ویژگی ازدواج موفق و خانواده موفق می دانند.

3 – تا جایی كه امكان دارد با هم هستند و در مهمانی ها یا كارهای مربوط به خانواده تنها نمی روند. همدلی، همكاری، همفكری، هماهنگی را بقای خانواده خوشبخت می دانند.

4 – با هم اتحاد دارند و در مسائل مختلف، با گفتگو و مشورت به تفاهم می رسند و سعی می كنند اگر سوء تفاهم به وجود آمد، آن را در درون خود بدون این كه كسی بفهمد حل كنند.

5 – به سلیقه ها و عقاید یكدیگر آگاه بوده و به آن احترام گذاشته و عمل می كنند.

6 – نسبت به هم شرم مسموم ندارند یعنی خواسته های طبیعی خودشان را بدون نگرانی یا خشونت ابراز می كنند.

7 – به حریم یكدیگر احترام گذاشته و از حدود مشخص شده خود فراتر نمی روند.

8 – نگران سلامت روحی و جسمی یكدیگر بوده و از هم مراقبت میكنند. اگر چنانچه مشكلی به وجود آید، سعی وافر در حل مشكل را دارند.

9 – در بیشتر اوقات لحظات خوشی را كه با یكدیگر بوده اند مرور میكنند؛ دنبال خاطرات تلخ نیستند، دوست دارند همیشه در خوشی، شادی و نشاط زندگی كنند.

10 – برای فامیل ها و همسایه های خود اهمیت قائل اند و پذیرای فامیل یكدیگر هستند.


11 – از امور مالی یكدیگر خبر دارند و چیزی را از یكدیگر پنهان نمیكنند. صرفه جویی و پس انداز كردن جزء برنامه های اقتصادی خانواده های خوشبخت است.

12 – برای رشد یكدیگر تلاش كرده و زمینه پیشرفت خانواده را فراهم میكنند.

13 – افراد به هم افقی نگاه می كنند نه عمودی. یعنی هیچكس خود را برتر از دیگری و در مقام قدرت نمی بیند. دیكتاتوری، زور و قدرت طلبی حاكم نیست.

14 – همه اعضا احساس برنده بودن، موفق بودن، امید داشتن میكنند و خودشان را در زندگی برنده می دانند.

15 – در كنار هم احساس امنیت و آرامش می كنند نه ترس و اضطراب یا تنش و درگیری.

16 – علاقه، عشق، محبت، صفا و یكدلی خود را هم در رفتار و هم در گفتار به یكدیگر ابراز می كنند.

17 – از یكدیگر انتظار بیجا و توقع نامناسب ندارند.

18 – اگر مشكلی پیش بیاید به راه حل فكر می كنند و به دنبال مقصر و گناهكار نمی گردند. دست به علت یابی و ریشه یابی آن مشكل می زنند و راه حل منطقی ارائه می دهند.

19 هریك از طرفین پیوسته به فكر خوشحال نمودن و راضی نگه داشتن یكدیگر هستند.

20 – زن و شوهر به خاطر همدیگر زندگی می كنند: اول خود بعد دیگران. زندگی آنها به خاطر بچه ها یا ترس از طلاق و حرف مردم نیست.

21 – زن و مرد می توانند هر روز به دنیای اختصاصی یكدیگر نزدیكتر شوند، كار به مسائل خصوصی و زندگی دیگران ندارند.

22 – با درخواست های یكدیگر برخوردهای مثبت و منطقی دارند.

23 – زن و مرد در كنار یكدیگر هستند نه رو در رو و رقیب یكدیگر، بلكه رفیق هم هستند و واكنش منفی از خود نشان نمی دهند.

24 – خانواده های خوشبخت تلاش دارند كه بچه های خوب و خوشبختی نیز به جامعه تحویل دهند.

چقدر شیرین بود این نشانه های خوشبختی. من احساس خوبی دارم امیدوارم سایر دوستانمون هم احساسی مشابه داشته باشن.

سوگند عزیز سپاس مهربون از همراهی امروزتون

و اما بشنویم از مرد ساعی و کوشای دهکده آقا فرهاد با کاربری «farhad38»

ایشون طی ایمیلی بخشی از یادداشت روزنامه اعتماد ملی ( 86/7/18 ) تحت عنوان «جامعه به عنوان يك سيستم» رو برای این بخش در نظر گرفتند که پیشنهاد میکنم حتما بخونین.

زندگی خیلی از ما مصداق داستان زیر هستش:

صبح با گوشت چرخکرده یا ران مرغ آغاز می‌شه، از فریزر درش می‌آره و در یخچال می‌ذاره تا بعدازظهر یخش آب ‌بشه.
از سرویس اداره جا نمونی؟! کتابهای کنکور ارشد رو جا نذاری؟!

در اداره سه تا نامه ترجمه می‌کنه، تایپ می‌کنه. دربارۀ اضافه حقوق با آبدارچی بحث می‌کنه. یک صفحه درس می‌خونه، کتاب رو علامت می‌زنه، می‎بنده. دستشویی می‌روه، برمی‌گرده. یک موزیک دانلود می‌کنه.
نامۀ ترجمه شده رو ویرایش می‌کنه. به دوستش زنگ می‌زنه و برای فردا قرار خرید می‎ذاره، بقیه درسش رو می‌خونه، چای می‌نوشه، اخبار روز رو می‌خونه و حوادث رو با همکارانش مرور می‎کنه و از ناامنی و بی‎اخلاقی جامعه گله می‎کنه.

به خانه برمی‎گرده. گوشت رو با پیاز داغ آماده مخلوط می‌کنه. در همون حال به این فکر می‎کنه که با معجون گوشت و پیازداغ ماکارونی درست کنه یا لازانیا یا یک خوراک دیگه با برنج! تا معجون آماده بشه، چند صفحه رمان می‌خونه و هی به ساعت نگاه می‎کنه.

می‎خوابه، در خواب می‎بینه که برای یک هفته غذا در فریزر هست. امتحان فوق لیسانس و دکتری قبول شده‎. استخدام رسمی شده‎. پس‌اندازها به اندازه خرید یک پژو رسیده، مدیر قسمت شده‎ و دیگر لازم نیست نامه تایپ کنه، کار مهاجرت به کانادا و استرالیا درست شده، انگلیسی حرف زدنش با "هیلاری" فرقی نداره و امتحان آیلتس و تافل و ام‎سی‎اچ‌ای و… همه رو قبول شده.

و صبح در ضبط سرویس اداره می‌شنوه یک خواننده آقا، خیلی سوزناک می‌خونه:
اي كاش كه جاي آرميدن بودي
يا اين ره دور را رسيدن بودي.
...

آیا بجای فکر به نداشته ها کردن، بهتر نیست که تلاش برای رسیدن به خواسته ها کنیم؟!

با یک آگهی تبلیغاتی چطورین؟ تلفیقی از transformers و ماشین citroen C4 به نظر من که خیلی خلاقانه کار شده.

درود اهل تریبون آزاد و کلام دل
روز و روزگار خوش.
امروزم مهمون پتوی گرم و نرمم هستم و احساس خوش رها شدن در یک فضای گرم و آشنا.

امروز میخوام به پیشنهاد آناهید عزیز گوش کنم و چای به همراه لیموترش و عسل بخورم، شاید این سرفه ی خشک و خس خس گلو از بین بره!

روزهای پنجشنبه و آدینه که از راه میرسه، فکر بازیگوش من بیش از همیشه به پرواز در میاد. شاید این خاصیت تریبون آزاد باشه نمیدونم!

اگه به احساسات اهمیت ویژه ای میدین، امروز میخوایم بخشی رو با هم آغاز کنیم به نام رمانتیک ترین شهرهای جهان. موافقین؟ پس همسفر این بخش باشین.